The Father (2020)

فیلم پدر یا the father یک فیلم با ساختاری اروپایی است که به نظرم تعداد ایده در دقیقه اش زیاد نیست یعنی به عبارتی ریتم فیلم کند است اما ارزش دیدن را دارد. جایی خواندم فیلم هایی این گونه که هیچ چیزی در آن قطعی نیست و همواره بیننده در ابهام می ماند و حتی پایان کار بازی هم می تواند داشته باشد از فلسفه کافکا در مورد زندگی آماده است و این فیلم هم سعی کرده است تا این گونه باشد. فلسفه کافکا می گوید پشت وقایع زندگی علت و معلولی نیست و اتفاقات اتفاق می افتند بی دلیل و نکته دیگر گنگ و واضح بودن رخدادهاست بدون سرانجامی مشخص.

حس مردی آلزایمری و تنهایی او به خوبی در این فیلم بیننده را درگیر می کند و به گونه ای با بیننده کاری می کند تا او هم این شرایط را تا حد زیادی تجربه کند.

نکات جالبی که دیدم اینها هستند:

- گردش های پوچ گونه زمان، مشابه آنچه شهرام مکری در فیلم محدوده دایره اش ساخته است.

- دگردیسی بین دختران پیرمرد و پرستار و همسران دختران که نفهمیدیم واقعا هستند یا خیر و دکتر نچسب خانه سالمندان.

- توهم هایی از زمان های آینده و گذشته و مخلوط در هم به گونه ای که نمی فهمیم تقدم و تاخر آن به چه صورت است.

- تبدیل های مکانی مثل باز شدن در گنجه به بیمارستان یا تبدیل اتاق خواب پیرمرد به اتاقی در خانه سالمندان.

- سوال هایی که بی جواب ماندند، مثل قاب عکس هایی که کم کم از خانه حذف شدند و خانه را به خانه سالمندان تبدیل کردند. یا مثل لا زمانی که معلوم نیست فیلم از کجا شروع کار شده و کجا ختم خواهد شد.

- ترکیب بندی های زیبا و سینمایی که میتوان آن ها را عمیق ارزیابی کرد.

فعلا همین ها

با احترام حسین معماریان